พระนครบาร์…อิ่มข้าว กรึ่มเหล้า เคล้าเสียงเพลง

ก้าวให้ช้าลง กินให้มากขึ้น

ลงเรือท่าผ่านฟ้า ผ่านหน้าลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์

ถึงจะเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ชักหน้าไม่เคยจะถึงหลัง แต่เรื่องกิน เรื่องเที่ยว ก็ดูจะเป็นหนึ่งในสรณะที่ตัดยังไงก็ไม่ขาดในพจนานุกรมของเรา ว่างเว้นจาการก้มหน้าก้มตาทำงาน เมื่อไร การได้ไปเปิดหูเปิดตาในที่ใหม่ๆ (ของเรา แต่อาจจะเก่าของคนอื่น) กินอะไรดีๆ (แต่ไม่จำเป็นต้องแพง) ก็ถือได้ว่าเป็นกำไรกับชีวิตแล้ว

…แวะไปช็อปที่ข้าวสารก่อน…

เมื่อคืนได้ไปเจอเพื่อนที่ข้าวสาร ว่าแล้วก็ขอเขียนถึงร้านอาหารเจ้าประจำหนึ่งในดวงใจเราซะหน่อย ร้านนี้ถ้าให้จัดอันดับก็น่าจะติดโผหนึ่งในห้า เป็นเวทีประกวดก็ต้องได้รางวัลนางงามมิตรภาพ หรือขวัญใจช่างภาพเป็นอย่างน้อย ค่าที่ว่าเป็นร้านที่เรามีสถิติการไปถี่มากถึงมากที่สุด อย่างกับโบกมอไซค์วินไปหน้าปากซอยถึง

พระนครบาร์…

ชื่อเสียงเรียงนามไพเราะเพราะพริ้ง ดูเป็นผู้ดีมีชาติตระกูลมาตั้งแต่ครั้งกรุงเก่า
แต่เราเรียกเองเออเองว่าเป็น “ร้านรับแขกบ้านแขกเมือง” เพราะเป็นร้านที่เราชอบพาเพื่อนฝรั่งหรือเกสท์ชาวต่างชาติไปกินอยู่เป็นประจำ แต่หลังๆ นี่ ไปถี่มากจนจะได้อีกฉายาหนึ่งว่า “ร้านสิ้นคิด” อยู่แล้ว

For my Bear

“Passenger Seat”

I roll the window down
And then begin to breathe in
The darkest country road
And the strong scent of evergreen
From the passenger seat as you are driving me home.

Then looking upwards
I strain my eyes and try
To tell the difference between shooting stars and satellites
From the passenger seat as you are driving me home.

“do they collide?”
I ask and you smile.
With my feet on the dash
The world doesn’t matter.

When you feel embarrassed then i’ll be your pride
When you need directions then i’ll be the guide
For all time.
For all time.

– Death Cab for Cutie –