เล่นง่าย

…แต่ก็ดีกว่าเล่นของ…อิอิอิ

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า…ตั้งใจจะลงจดหมายที่เคยเขียนๆ ส่งมาให้ประชาชีอ่านตอนไปเที่ยวไว้ใน wordpress เพราะเห็นด้วยกับพี่ผึ้งที่บอกว่าให้หาที่โหลดลงไว้ (แบบว่าไฟล์มันใหญ่เกินเก็บใช่มั้ยคะพี่) ทีนี้ ไอ้เราก็พยายามอัพเมลมาตั้งนมตั้งนาน รูปก็มีมากมาย เป็นที่น่าเสียดายเวลาและทรัพยากรบุคคล (ของอิชั้นเนี่ยแหละ) เป็นยิ่งนัก..

สุดท้ายก็ปิ๊งไอเดียน้องฟลุ้ค (สังเกตว่าอิฮั้นคิดอะไรเองไม่เป็นเลยฮ่ะ) ว่าเอารูปทั้งหมดเนี่ยมาใส่ไว้ในมัลติพลายของข้าพเจ้าจะดีกว่า 555

ได้การเลย…ไปจัดการมาเรียบโร้ยแล้ว…รูปจากแมวทั้งหมดที่เคยส่งให้ดูจากทริป ลาว-จีน-ปากีสถาน-แอนด์ อินเดีย (ที่ทำเอาอิฮั้นแทบสิ้นเนื้อประดาตัว–แหะ แหะ คือมันไม่แพงหรอก แต่แบบว่าเงินมันมีน้อยยยยย) อยู่ในลิงค์ตามนี้เด้อ

1) จดหมายใส่ซอง-ลาว

2) เที่ยวแหลกแหกโค้ง อเมสซิ่งเรส – จีน

3) เสียงเพรียกจากโกบี – ฉากสุดท้ายในจีน

4) อะฮั้นเมื่อครั้นลืมตาตื่น-ปากีสถาน

5) เที่ยวไปสองไพเบี้ย อยู่บ้านเสียตำลึงทอง ?? – คำรำพึงจากอินเดีย

6) ระเบิดลงตรงกลางใจ (แหวะ..อันนี้ไม่ไหวอ่ะ กลอนพาไป) – ปากีสถาน

7) ลับเฉพาะ อินเดียซิงๆ – ก็อินเดียนั่นแหละ

หมดแระ…ที่เหลือ จะค่อยทยอยเอามาเขียนเล่าให้ฟังในเว็บนี้แหละเด้อ…อย่าลืมตามไปดูรูปนา…ดูแล้วกลับมาเมนท์ที่นี่ก็ได้ อิอิอิ ^^

ไปนอนแระ…ฝันดีค่าาา

Poscards from Laos and Ni Hao from China :)

Wednesday 15 October 2008

Jinghong

CHINA

T__T

I just wrote a long email but everything was gone becoz of internet time-out… sniff sniff
Anyway here is my quick and brief situation ka.

Now I’m in Jinghong, southwest of China. As expected, travelling in China is real fun. People are actually really nice and friendly. Communication with broken-mandarin-for-survival puts the spices for it all. Tomorrow we’re heading to Yuanyang rice terrace, a sceneric place quite off the beaten track (18 hours altogether just to get there!!) But It’s supposed to be really nice.

Here I send you some photos from the previous route.

1. First day in Laos, me & my backpack

2. Biking day in Luang Nam Ha, Laos

3. Moo moo hello, Luang Nam Ha – Look how green the rice fiel is!!

4. Morning mist in Nong Kiew, Laos

5. Through the toilet hole on the wall, Meung Ngoi, Laos

6. Dai village in Xiashuangbanna, China (Sibsong panna, Dai people= our Thai kins, they even speak the language which I understand!)

Heading to bed now ka, a long bus ride awaits..arrgh!

^__^

Chompu’

Sabaiidii from Laos :)‏

 

October 12, 2008

Udomxai,

Laos

Sabaidii everyone

Sawaddee ka I’m sorry that I didnt write before leaving to bid a proper goodbye. There was so many things to do on the last days and we barely made it for the bus!! How are you guys doin’?

Now I’m in Udomxai, the north of Laos, not so far from Laos-China border. we’ve been travelling for more than a week (was it? I kinda lost count of days actually) We took a bus straight from Bangkok to Chiang Khong, Chiang Rai. Then cross to Laos at huay Xai. After that we pursued the road up north, exploring a few provinces of Laos; Luang Nam Ha, Nong Kiew, Mueng Ngoi, and today Udomxai.

Tomorrow, we’ll go to Boten, crossing the border to China and then maybe to Mengla, a city in the south Yunnan. After that we migh travel around xiasongbanna (Sibsong Panna) and further up north to Dali, Lijiang…etc.

It was pretty nice so far. Laos is very relaxing. People are beautiful and smiling all the time. My laos is getting better and better. Road trips in Laos can be quite tiring but still manageable. Tomorrow my real challenge begins as we’ll get to China and communication would be real fun!! Haha, 2 courses of Mandarin didnt help me at all, how sad! Here in Udomxai, people start speaking in Chinese and stare at us. When we cannot talk back they talk louder, hoping we would understand better!!

It was only the beginning of the trip but I took like 400 photos already. My kib is running out so I cannot transfer those photos and show you guys just yet. Will try to send some along the way should time and budget permits. (cost of living here is pretty cheap, I’ve spent 3,000 baht so far. The nicest and cheapest place we stayed was at Meung Ngoi, a small village by the Nam Ou river, 80 baht a night!!

I might be able to access to internet again so soon, but will try to keep you posted.’

Nong Num, pls tell mom and dad that I’m fine. Might come to internet again in a week or so or whenever time permits.

Take good care and will write to you soon kaa.
chompu’

P.S Pls, can anyone tell me what’s going on in Thailand. I saw news on TV in Laos and heard that there were bombs in the protest??

Also, what’s that with Aon’s clip? What was it? Didnt have time to check but it seems very popular, regarding the amount of fwd mails I’ve recieved!!

Sabaiidii kaa

Chompu’

พร่ำเพ้อละเมอพก

ยังค่ะ ชีวิตยังคงไม่ไปไหน ขอวนเวียนเพ้อพร่ำถึง Twilight ต่ออีกสักหน่อย

ใครไม่หลงขอดิชั้นหลง วันนี้เลือก quote โดนๆ ที่ตัวเองชอบมากมายมาไว้ ให้ชาวประชาร่วมด้วยช่วยกันกรี๊ด

Quote คำพูดระหว่าง Edward กับ Bella ที่จะเรียกว่าเป็นคำพูดที่ถือเป็นหัวใจของเล่ม Twilight เลยก็ได้ แค่คำพูดไม่กี่คำแต่ี่บรรยายความสัมพันธ์ของคนทั้งสองได้อย่างเห็นภาพสุดๆ ก็เลยกลายเป็น Quote สุดประทับใจของใครหลายๆ คน เอาไปเลย 10 คะแนน

___________________________________________________________________________

Do you truly believe that you care more for me than I do for you?
-Edward-

ฟั้งงง…ฟังคำตัดพ้อของพี่เอ็ดเวิร์ด

___________________________________________________________________________

Yes, you are exactly my brand of heroin.

-Edward-

___________________________________________________________________________

Trust me just this once — you are the opposite of ordinary.

-Edward-

___________________________________________________________________________

Our relationship couldn’t continue to balance, as it did, on the point of a knife. We would fall off one edge or the other, depending entirely upon his decision, or his instincts. My decision was made, made before I’d ever consciously chosen, and I was committed to seeing it through. Because there was nothing more terrifying to me, more excruciating, than the thought of turning away from him. It was an impossibility.

-ฺำฺBella-

เมื่อรักคือความเจ็บปวด แต่การลาจากกลับเจ็บช้ำยิ่งกว่า

___________________________________________________________________________

Be safe.

-Edward-

ต้องอ่านถึงจะเข้าใจ สองคำสั้นๆ แต่พอออกจากปากพ่อหนุุ่มแวมไพร์ สาวน้อยสาวใหญ่ ก็หัวใจละลายกันไปเป็นแถว

___________________________________________________________________________

” Isabella.” He pronounced my full name carefully, then playfully ruffled my hair with his free hand. A shock ran through my body at his casual touch.

“Bella, I couldn’t live with myself if I ever hurt you. You don’t know how it’s tortured me.” He looked down, ashamed again.

“The thought of you, still, white, cold… to never see you blush scarlet again, to never see that flush of intuition in your eyes when you see through my prestenses…it would be unendurable.” He lifted his glorious, agonized eyes to mine.

“You are the most important thing to me now. The most important thing to me ever.”

-Edward-

ตายๆๆๆๆ พูดกันขนาดนี้ ใครไม่รักก็บ้าแล้วววววววว

___________________________________________________________________________

For almost ninety years I’ve walked among my kind, and yours… all the time thinking I was complete in myself, not realizing what I was seeking. And not finding anything, because you weren’t alive yet.

-Edward-

(ตาลอย) โรแมนติคกว่านี้มีมั้ย

___________________________________________________________________________

It’s been almost a century that Edward’s been alone. Now he’s found you. You can’t see the changes that we see, we who have been with him for so long. Do you think any of us want to look into his eyes for the next hundred years if he loses you?

-Alice-

ไม่รู้เป็นไร ชอบมากมายกับประโยคนี้จังเลย รู้สึกว่ามันบอกถึงความรักความผูกพันของเอ็ดเวิร์ดกับเบลลา แล้วก็ครอบครัวคัลเลนได้ดีจัง

___________________________________________________________________________

“It’s like you’ve taken half my self away with you.”

-Edward-

___________________________________________________________________________

“Sleep, my Bella. Dream happy dreams. You are the only one who has ever touched my heart. It will always be yours. Sleep, my only love.”

-Edward-

___________________________________________________________________________

“If there were any way for me to become human for you – no matter the price was, I would pay it.”

-Edward-

___________________________________________________________________________

-Bella- “I love you”
-Edward- “you are my life now”

___________________________________________________________________________

“Edward, there’s no point to forever without you. I wouldn’t want one day without you.”

-Bella-

นึกถึงท่อนโปรดในเรื่อง ดั่งดวงหฤทัย ของคุณทมยันตี – นิรันดรนี้นานนัก แต่รักนี้นานกว่านั้น

___________________________________________________________________________

“I’ll be back soon you won’t have time to miss me. Look after my heart – I’ve left it with you.”

-Edward-

กรี๊ดดดดดดดๆๆๆ กรี๊ดมากมายเป็นการส่วนตัว ท่อนนี้แหละที่ทำเอาเราลงไปกลิ้ง ใจละลายยยยยยย

___________________________________________________________________________

ปิดท้ายด้วย epilogue จาก Twilight

-Edward- Is that what you dream about? Being a monster?

-Bella- Mostly I dream about being with you forever.

-Edward- I will stay with you — isn’t that enough?

-Bella- I love you more than everything else in the world combined. Isn’t that enough?

-Edward- Yes, it is enough. Enough for forever.

___________________________________________________________________________

เอาล่ะๆ พอหอมปากหอมคอ จริงๆ ยังมีอีกเพียบ แต่ขอไปอ่านให้จบทั้งหมดอีกรอบนึงก่อนแล้วจะมาเขียนเปะใหม่ อิอิอิ

หลั่นลัลล้า

^^

The Twilight Saga

Do you believe in destiny?

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยู่ดีๆ ก็เผลอตัวเป็นสาวก ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ กับ The Twilight Saga นิยายแฟนตาซีของคุณแม่ลูกสาม Stephenie Meyor ไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว (รู้ตัวช้าไปหลายปีทีเดียว ชาวบ้านร้านตลาดเค้ากรี๊ดกันไปตั้งนานแล้ว)

——————————————————-

“About three things I was absolutely positive.

First, Edward was a vampire.

Second, there was part of him — and I didn’t know how potent that part might be — that thirsted for my blood.

And third, I was unconditionally and irrevocably in love with him.”

——————————————————-

เรื่องราวความรักของเบลลา กับ เอ็ดเวิร์ด แวมไพร์ิหนุ่มผู้หล่อเหลา

เมื่อเลือดของเธอคือสิ่งที่เย้ายวนที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา

เมื่อความสุขของเธอคือสิ่งที่เขาอยากปกป้องเหนือสิ่งใด

แต่จะทำอย่างไรเมื่อคนที่คุณรักมากที่สุดในโลก กลับเป็นคนที่อันตรายมากที่สุดสำหรับชีวิตคุณ

——————————————————–

ฟังพลอทเรื่องแล้วอาจจะดูธรรมดา แต่สเน่ห์ของเรื่องที่ทำให้ผู้อ่านแทบจะลงไปแดดิ้น ต้องยกให้กับสไตล์การเล่าเรื่องของผู้เขียน ที่ใส่อารมณ์ได้ซาบซึ้ง ทำให้เห็นถึงความรู้สึกของตัวละครที่ค่อยๆ พัฒนาขึ้น ทั้งอบอุ่น ซาบซึ้ง หวานกุ๊กกิ๊ก น่ารัก บางครั้งก็บีบคั้นจนไม่รู้จะพีคยังไงแล้ว ไหนจะ conflict ของเรื่องมนุษย์กับแวมไพร์ที่ถึงจะรักกันปานจะกลืนยังไงก็ยังไม่วายมีอุปสรรค บวกกับพล็อทเรื่องเสริมที่ทำให้คนอ่านลุ้นแทบจะพลิกหน้าต่อไปไม่ทัน

เรื่องนี้จัดอยู่ใน genre YA (Young Adult) (ตัวเอกอายุแค่ 17 ยังเรียนไฮสคูลอยู่เลย)

ตอนเริ่มอ่านตอนแรกก็ยังนึกว่าไม่น่าจะอิน เพราะวัยห่างไกลกันเหลือเกิน

แต่ขอสารภาพค่ะ ว่าอ่านแล้ววางไม่ได้จริงๆ แถมอ่านอย่างเดียวไม่พอ ยังกลิ้งไปกลิ้งมา ครางฮือๆ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนบ้า (โชคดีที่เก็บอาการไว้ได้ตอนอยู่บนรถไฟฟ้า)

สนุกขนาดไหนก็คิดดูว่า Twilight เล่มแรกความหนาขนาด 500 กว่าหน้า ดิชั้นใช้เวลาอ่านเพียง 2 วันเท่านั้น เรียกว่าอ่านกันลืมตายไปข้างนึง ว่างไม่ได้ต้องอ่านๆๆๆ

ยัง ยังไม่พอ ด้วยความติดงอมแงมขนาดหนัก หลังจากอ่านเล่มแรกจบ วันรุ่งขึ้นก็ไปขนซื้อหนังสือที่อยู่ในชุดอีกสามเล่มรวด คือ New Moon, Eclipse, และเล่มสุดท้าย Breaking Dawn

พร้อมทำสถิติอ่านอีก 3 เล่มจบภายใน 4 วัน

(New Moon : 563 หน้า,

Eclipse : 629 หน้า,

Beaking Dawn: 754 หน้า –สังเกตว่าเล่มมันหนาขึ้นเรื่อยๆ ใช่มะ 555)

แถมตอนอ่านยังต้องคอยบังคับตัวเองไม่ให้เหลือบสายตามองหน้าถัดไปด้วยนะ เป็นเอามากจริงๆ ดิชั้น

แต่ตอนอ่านเนี่ยก็ไม่ได้แทนตัวเองว่าเป็นเบลลาหรอกนะ ติดจะหมั่นไส้แกมรำคาญยัยผู้หญิงอารมณ์ปรวนแปรคนนี้น่ะ แต่โอ้่พระเจ้าจอร์จ ไม่ไหวแล้วหลงรักเอ็ดเวิร์ดแบบถอนตัวไม่ขึ้น ถึงขั้นเพ้อจนคุณแฟนส่ายหน้าระอา -”-

ส่วนตัวแล้วชอบ Twilight กับ Beaking Dawn มากที่สุด แต่เล่มที่เหลือก็ให้อารมณ์บีบคั้นไม่น้อยทีเดียว ถึงแม้จะมีหลายคนบ่นพึมไม่ชอบตอนจบ ประมาณว่าไม่ได้ดังใจ แต่เราก็ชอบของเรายังเงี้ยแหละ ใครจะทำไม

—————————————————————————-

เรื่อง Twilight มีการทำเป็นหนังแล้วและกำหนดจะเข้าฉาย ปลายปีนี้ (เห็นบอกว่าเข้าเสียบฉายแทน กำหนดเวลาเดิมของ แฮรี่ พอทเตอร์ แต่ official website ของหนังก็ระบุไว้ว่า Twilight ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการตัดสินใจของวอเนอรส์นะจ๊ะ ค่ายเค้าออกใหญ่ขนาดนั้น ยังไงก็ตามการที่แฮรี่เลื่อนฉายออกไปก็ทำให้ผู้สร้าง Twilight ตัดสินใจออกฉายหนังเรื่องนี้ก่อนกำหนดถึง 3 อาทิตย์ (แฟนแฮรี่เซ็งเป็ด แต่แฟนทไวไลท์ชูจั๊กกะแร้ไชโย 555)

Twilight เวอร์ชั่นหนังกำกับโดย Catherine Hardwicke ผู้กำกับมือรางวัลจาก Thirteen และ Lords of Dogtwon (สารภาพด้วยความเจียมตัวว่าไม่เคยดูทั้งสองเรื่อง และจะไปหาดูในเร็ววันนี้)

ฝ่ายเอ็ดเวิร์ด แวมไพร์ผู้ต้องหล่อเหลาปานเทพบุตร หลังจากปล่อยให้แฟนๆ วาดภาพพระเอกนางเอกกันเอาเองมาหลายเวอร์ชั่น ผู้สร้างก็เลือกเอา Robert Pattinson ที่เล่นเป็น เซดดริก เกรกอรี่ ในแฮรี่ พอทเตอร์ ภาคสี่ มาเล่นเป็นแวมไพร์นันย์ตาเซ็กซี่ และเบลลา เล่นโดย Kristen Stewart นักแสดงสาวที่เคยเล่นเป็นลูกโจดี้ ฟอสเตอร์ ใน Panic Room และก็เห็นแว่บๆ ใน Jump

ส่วนตัว (อีกแล้ว)รู้สึกว่ายังไม่ค่อยตรงกับภาพเอ็ดเวิร์ดกับเบลลาที่มีในหัวเท่าไร คือเอ็ดเวิร์ดน่าจะหล่อมากๆๆๆๆ กว่านี้ นุ่มลึกกว่านี้ ซึ่งอันนี้เ็ป็นความผิดคนเขียนเต็มๆ อ่ะ เพราะบรรยายไว้ซะหล่อสุดๆๆๆๆๆๆๆ จนไม่น่าจะหาใครหรือมนุษยหน้า์ไหนมาเล่นเป็นพ่อแวมไพร์คนนี้ได้แล้ว ส่วนตัวเบลลาก็ควรจะสวยน้อยกว่านี้ คือต้องไม่สวยจัดมากแต่มีสเน่ห์น่าปกป้อง

แต่พอไปดูเทรลเลอร์หนังกับบรรดาวีดีโอต่างๆ ที่แฟนๆ มาโพสไว้ใน youtube ก็เริ่มเห็นความหล่อกระแทกตา คือคงจะเป็นอีกเวอร์ชั่นนึง เห็นว่าเจ๊สเตฟานี่เค้าเลือกของเค้ามาแล้ว ที่สำคัญคือดูไปดูมาตัวนักแสดงเองก็ดูมีเคมิสทรีเข้ากันมากๆ น่าจะทำให้อินได้ไม่ยากทีเดียวแหละ (ก็คงต้องมาลุ้นกันว่าทำออกมาเป็นหนังแล้วจะให้อารมณ์อ่อนไหว ซาบซึ้งตรึงใจเหมือนตอนเป็นตัวหนังสือรึเปล่า –ก็พูดไปงั้นแหละ จริงๆ ตอนนี้ตัวเองก็เคลิ้มไปแล้ว อยากดูๆๆๆ ตอนหนังเข้าคาดว่าตัวเองคงจะตุหรัดตุเหร่อยู่ซักที่ไหนที่หนึ่งในเดีย แต่ติดสินบนคุณแฟนไว้แระ ยังไงก็จะไปดูให้ได้ 555-เช็ดน้ำลาย-)

อันนี้เป็นตัวอย่าง เอ็ดเวิร์ด กับเบลลา เวอร์ชั่นต่างๆ ตามจินตนาของบรรดาแควนๆ

____________________________________________________________________________

สุดท้าย ความดีความชอบทั้งปวงต้องขอยกให้ พี่ขเจน เมื่อคราวแวะไปดูเอเชียบุคส์มาออกบูทลดราคาหนังสือด้วยกัน เกือบจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาแล้วเชียว โอยคุณพี่ขา คุณน้องขอกราบงามๆ สามที ฝากกราบไปถึงเพื่อนคุณพี่ด้วยค่ะ ที่แนะนำมาว่าหนังสือเรื่องนี้สนุกมาก ถ้าไม่ได้คำแนะนำพี่ล่ะก็ คงไม่ได้รู้จักหนังสือเล่มนี้ (เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การตัดสินใจแบบด่วนได้ อาจให้คุณอนันต์ 555)

_______________________________________________________________________________

ขอเสริมอีกนิดว่า Twilight เล่มแรกน่ะออกมาตั้งกะปี 2005 แล้ว และก็โด่งดังมากมายไปทั่วโลก ตอนนี้มีเว็บไซ์แฟนคลับเรื่องนี้อยู่หลายร้อยไซท์ แปลเป็นภาษาต่างๆ มากมายรวมทั้งไทย ไม่นับสารพัดวีดีโอที่โพสอยู่ใน youtube

นิยายเรื่องนี้กลายเป็น #1 Best Seller ของ New York Times ขายดิบขายดีถล่มทลาย จนหลายคนเอาไปเปรียบเทียบกับ Harry Potter บ้างล่ะ หรือสตฟานี่จะกลายเป็น เจเค โรลลิ่งคนต่อไปบ้างล่ะ จะด้วยความเป็นเรื่องราวประเภทแฟนตาซี และจินตนาการ หรือนักเขียนเจ้าของเรื่องที่เป็นแม่บ้านแต่มาดังเป็นพลุแตกจากผลงานชิ้นแรก (เป็นแฟนทั้งสองเรื่อง แต่เราว่ามันเอามาเทียบกัน บ่ได้ดอกนะนายจ๋า)

ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปขุดคุ้ยหากันให้สะใจที่เว็บไซท์

Twilight Series มีเรื่องราวน่าสนใจเกี่ยวกับหนังสือแต่ละเล่ม มี FAQ แถมยังมีบท takeouts ที่ถูกตัดออกจากรื่องไว้อ่านแก้เหงาด้วย ส่วน official website ของ twilight ภาคหนังก็นี่เลย

Twilight Movie

ส่วนใครที่อยากอ่านฉบับภาษาไทย ก็มีแปลกันไปแล้ว 2 เล่ม ใช้ชื่อว่า แรกรัตติกาล (Twilight) กับ นวจันทรา (New Moon) ของ สำนักพิมพ์ปราชญ์เปรียว แว่วมาว่าคนแปลเล่มแรกแปลดีมาก เล่นเอานักอ่านชาวไทยติดงอมแงมกันทั่วบ้านทั่วเมือง ส่วนเล่มสองกระแสไม่ค่อยดีเท่าไร เห็นว่าใช้ผู้แปลคนละคนกัน

แต่ใครรอไม่ไหวก็ไปหาอ่านฉบับอังกฤษได้นะคะ มีครบสี่เล่มแล้ว จะได้ไม่ต้องรอข้ามปีน้าา

ไปล่ะ ว่าแล้วก็ขอไปเริ่มอ่านใหม่ อีกซักจบดีกว่า..อิอิ

เรื่องติ๋ว

31 สิงหาคม 2008

ดอยตุงมาเปิดลานขายของลดแลกแจกแถม เฉือน ตัด หั่น ลดราคากระหน่ำ อยู่ข้างล่างออฟฟิศ เบาะเอย หมอนเอย พรมเอย สารพัดผลงานสวยๆ งามๆ มาวางยั่วตายั่วใจกันเกือบอาทิตย์ ความที่ชอบดอยตุงเป็นทุนเดิม (ชอบเข้าไปดู แต่ไม่เคยจะมีตังค์ซื้อด้วยความที่มันแพงเกินงบที่มีในกระเป๋ามากๆๆๆๆ) คราวนี้พอเค้ามาลดราคาก็อดตื่นเต้ลไม่ได

้

ไปเดินลูบๆ คลำๆ พรมทอมือแสนงามสีม่วงแดงอยู่หลายครา วันที่ 1 ..ตัดใจ วันที่ 2 เดินกลับไป..ไม่เอา วันที่ 3 ขออีกที..เอาดี ไม่เอาดี

้

ใจนึงก็บอกว่า นี่ลดราคามาเยอะแล้วนา

้

อีกใจก็แย้งเสียงสั่น แต่มันก็ยังเกือบตั้ง 3 พัน

้

ฝ่ายอยากได้ บอก ซื้อเก็บไว้ไม่เห็นเสียหลาย ถ้าคราวนี้ไม่เอา คราวหน้าไม่ได้ราคานี้แล้วนะ

้

อีกฝ่าย แย้งโดยหลักการ แต่เอาไปตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะได้อยู่เชยชม จะไปเที่ยวตั้งหลายเดือน กลับมาจะมีห้องอยู่รึเปล่ายังไม่รู้เลย

้

การต่อสู้ทางจิตใจชิงไหวชิงพริบกันสุดฤทธิ์ ใครเดินผ่านไปชั้น 1 เซ็นทรัลวันนั้น จะเห็นผู้หญิงหัวกระเซิงคนนึง ผุดลุกผุดนั่ง บ่นพึมพำไปมาอยู่คนเดียว …

้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลังส่งสายตาอาวรณ์ไปยังพรมแสนสวยเป็นครั้งสุดท้าย เราก็เดินจากมา

้

ก้าวผ่านพ้นประตูห้าง… เท้าค่อยๆ ก้าวไป จุดหมายยังรถไฟฟ้าสยาม ในใจก็เฝ้าคำนวณ

้

คิดดูสิ..3,000 บาทนี่ อยู่อินเดียเพิ่มขึ้นได้เป็นเดือน แหม..คิดยังงี้แล้วรู้สึกเหมือนความเสียดายที่เคยเป็นพันธนาการในใจค่อยๆ หลุดหายไปทีละบ่วง

้

อารมณ์ดีใจที่หาเหตุผลมาทดแทนความเสียดายที่ไม่ได้ซื้อของได้ยังไม่ทันจางไป เราเดินผ่านหน้าวัดปทุม ในเงารางๆ ของกำแพงวัดสีขาว ไฟจากถนน ส่องให้เราเห็นเด็กชายตัวเล็ก หน้าตามอมแมม ในมือถือขันพลาสติกใบน้อยนั่งอยู่ข้างกำแพง เท้าเปลือยเปล่าของหนูน้อยมอมแมม แววตาของหนูว่างเปล่า มองผ่านมาที่เราราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดแล้วในโลกนี้

้

ความละอายใจวูบขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เรานี่ก็ช่างกระไรเลย ดูสิ ในขณะที่เรากำลังคิดว่าจะใช้เงิน 3 พันที่ไม่ได้เสียไปกับค่าช็อปปิ้งยังไง น้องหนูคนนี้ยังไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน …นี่ถ้าเราเดินผ่านเค้าพร้อมหิ้วเอาพรมนั่นมาด้วย ความละอายใจคงจะเพิ่มมากขึ้นเป็นพันเท่า…

้

จะเป็นจิตใต้สำนึก หรืออะไรก็ไม่รู้ แต่เราสาวเท้าเดินเร็วขึ้น จิตใจปลงตกและรู้สึกเบาขึ้นอย่างประหลาด…คิดถึงหน้าน้องแล้วคงไม่เสียเงินไปกับการช็อปของที่ “ไม่จำเป็น” ไปอีกหลายเดือน

้

ส่วนใครที่กำลังสงสัยว่าสุดท้ายเราให้เงินน้องเค้าไปรึเปล่า เพราะไหนๆ ก็เกือบจะใช้เงินไปกับเรื่องไร้สาระก่อนหน้านั้นอยู่แล้วนี่..

้

..เปล่าค่ะ..ถึงจะสงสารมากแค่ไหน..แต่ก็เหมือนกับที่เราสงสารช้างที่ต้องมาเดินอยู่ตามท้องถนน…
ยิ่งให้เงินน้องเค้า..ก็จะทำให้มีเด็กที่ต้องมานั่งอยู่แบบนี้มากขึ้น…เราขอเก็บเงินส่วนนี้ ไปใช้ประโยชน์กับคนที่ต้องการมันมากกว่าจะดีรึเปล่า

…

เขียนบล็อกนี้ไว้เตือนใจตัวเองให้นึกถึงน้องเค้า ทุกครั้งที่เรากำลังจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือย…

วันนี้กลับบ้านแล้วดีใจที่ไม่เห็นน้องเค้าอยู่ตรงนั้นอีก .. หวังว่าความรู้สึกที่เรามีวันนั้นคงจะไม่เลือนลางหายไปง่ายดาย พร้อมกับการจากไปของน้องเค้าหรอกนะ…

Grow…

อิอิ วันนี้มาแนวแปลก…ไม่เที่ยว ไม่กิน แต่มีเกมมาฝาก!!

เป็น flash game ที่แสนจะน่ารักน่าชัง อยู่ใน blog ที่ทำขึ้นโดยหนุ่มชาวญี่ปุ่น

คอนเซ็ปท์ไม่มีอะไรยุ่งยาก ผู้เล่นจะต้อง “เลือก” item ที่กำหนดมาในเกม ตามลำดับ จนกว่าจะจบเกม ฟังดูเหมือนจะแสนธรรมดา แต่ความน่ารักมันอยู่ที่ว่า ลำดับการ “เลือก” ของเราในแต่ละครั้ง จะนำไปสู่จุดจบที่แตกต่างกัน (555) โดยในแต่ละครั้งที่เราเลือก item นั้นๆ จะค่อยๆ มีพัฒนาการในตัวเอง เรียกว่า level up ถ้าเราเลือกถูกตามลำดับ item ต่างๆ ก็จะ interact ซึ่งกันและกัน (ในทางที่ถูกที่ควร อิอิ) เกมจะสำเร็จเสร็จสมบูรณ์ก่อต่อเมื่อเราพัฒนาให้ item ทั้งหมดขึ้นสูงถึง level max จากนั้นผลจะเป็นยังไงก็จะได้เห็นกันในตอนนี้แหละ อารมณ์เหมือนมีดินน้ำมันก้อนนึง ปั้นไปปั้นมา สุดท้ายจะกลายเป็นอะไรหว่า

อย่างเช่นใน Grow Version 1 เริ่มต้นด้วยไข่เพียงหนึ่งใบ เมื่อมี 2 ตัวเลือกระหว่าง รังนก กับ พลั่ว แล้วเราจะเลือกอะไร ?

Grow 1

หรืออย่างใน Grow Version 2 มี item ให้เลือกทั้งหมด 6 ตัว เราจะเรียงลำดับยังไง เพื่อให้เกมจบสมบูรณ์ ขอแอบกระซิบว่า ตอนจบตื่นตา ตื่นใจ คิกขุอาโนเนะ คุ้มค่าการลองผิดลองถูกมาก

หนีร้อน…ไปเกาะล้าน

ไม่ไหวๆ อยู่ในเมือง ทำแต่งาน แล้วก็ให้รุ่มกายร้อนใจ โหยหาทะเล สายลม เสียงคลื่น ว่าแล้วก็ยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ชวนคุณแควนหนีร้อนไปเที่ยวกันดีกว่า

มีเวลาแค่เสาร์ อาทิตย์ ที่ไหนล่ะจะใกล้ ไปสะดวก และชิลได้ตามคอนเซ็ปต์ของเรา…ลื้อริ้นชักความทรงจำ พลันภาพสมัยมหาลัยก็ผุดขึ้นมา หาดสวย ทรายขาว น้ำใสปิ๊ง แถมใกล้กรุงเทพแค่นี้ จะเป็นที่ไหนไปไม่ได้…

ว่าแล้วก็ไปเกาะล้านกันดีกว่า…เย้เย

จั่วหัวไปแล้วว่าเคยไปตอนสมัยเรียน แต่นั่นมันก็นมนานมาแล้ว แถมยังเป็นแค่นั่งสปีดโบ้ทแบบเช้าไปเย็นกลับ ความรู้ที่มีเกี่ยวกับเกาะล้านจึงเกือบเท่ากับศูนย์ รู้แค่ว่าอยู่ไม่ไกลจากพัทยา ที่เหลือไปหาเอาดาบหน้ากันดีกว่าเรา

พัทยาไปง่ายๆ จะนั่งรถทัวร์จากเอกมัย หรือหมอชิตก็ได้ แต่ในกรณีของเรา กว่าจะเก็บของ กินข้าวแล้วก็ยุรยาตรกันออกมาก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย 2 แล้ว เลยเลือกนั่งรถตู้จากอนุสาวรีย์ชัย ตรงดิ่งไปเลยดีกว่า

รถตู้ไปพัทยาขึ้นตรงฝั่งหน้าโรงพยาบาลราชวิถี ถ้านั่งรถไฟฟ้าไป ที่ขายตั๋วจะอยู่เป็นคิวแรก ตรงทางลงสะพานพอดี ค่ารถไปพัทยาใต้คนละ 150 บาท แต่ถ้านั่งตรงไปที่ท่าเรือข้ามไปเกาะล้านเลยก็ 170 บาท

ไม่รู้ไปจำมาตั้งแต่ตอนไหนว่าจากกรุงเทพไปพัทยารถวิ่งแค่ 2 ชั่วโมง รถตู้เราออกตอนบ่าย 2 โมงครึ่ง ก็กะว่าเลวร้ายสุดก็น่าจะไปทันเรือรอบ 5 โมง ยังพอกล้อมแกล้มหาที่นอนได้ ที่ไหนได้รถตู้หลังจากรับคนเต็มแล้ว ยังไปจอดรอเติมแก๊สอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง แถมรถก็ติดอีก ปรากฎว่ากว่าจะไปถึงท่าเรือบารีฮายก็ 6 โมงแล้ว โชคดีที่เรือรอบสุดท้ายออกตอน 6 โมงครึ่ง ตอนแรกคิดว่าจะต้องนอนฝั่งพัทยาซะแล้ว…แหม อดเลย คนข้างๆ นิสิตัวดี เตรียมหาเสื้อยืด “I’m a sex tourist” ให้ตัวเอง แล้วก็ “I’m not his girlfriend” มาให้เราสุดฤทธิ์

จากท่าเรือบารีฮาย มีเรือข้ามฟากออกทุกชั่วโมง ถ้ารีบหรือไปกันหลายคน จะเหมาสปีดโบ้ทไปเลยก็ได้วิ่งไม่ถึง 20 นาทีก็ถึง แน่นอนไพร่ฟ้าหน้าใสอย่างเราต้องเลือกเรือรวมปวงประชา 20 บาทเป็นแม่นมั่น นั่งไปชมวิวไป 45 นาทีถึงเหมือนกัน

เรือเที่ยวสุดท้ายออกตอน 6 โมงครึ่ง มีผู้โดยสารพอสมควร เราเยี่ยมหน้ามองแต่ละคนแล้ว คาดว่าถ้าไม่มีที่พักอยู่บนเกาะ ก็ต้องจองห้องเอาไว้แล้วแหงๆ ไอที่จะไปเสี่ยงดวงยามมืดค่ำอย่างเราเห็นจะไม่มี

เรือสองชั้น แอร์ธรรมชาติ ข้ามฟากไปเกาะล้าน

ระหว่างรอเรือออกมีนักท่องเที่ยวชาวจีน เกาหลียืนรออยู่ที่ท่าเรือเต็มไปหมด ตอนแรกก็สงสัยว่าพวกนี้จะไปนอนบนเกาะกันหมดเลยรึ เอแต่ถ้าไปกันหมดนี่มีหวังเกาะแตก

แล้วก็หายสงสัยเมื่อเห็นเค้าพากันทยอยลงเรือกันทีละกลุ่มๆ ที่แท้เค้าก็ไปกินดินเนอร์กันที่ภัตตาคารกลางทะเลนี่เอง หรูหราซะไม่มีอิอิ

เรื่อยๆ มาเรียงๆ ในที่สุดก็มาถึงท่าเรือเกาะล้านเอาเมื่อทุ่มกว่าๆ ท้องฟ้ามืดแล้ว เพื่อนร่วมเรือทยอยแยกย้ายกันไป เหลือแต่เราเดินอยู่อย่าง งง งง ไม่รู้จะเริ่มที่ไหนดี สักพักมีคุณป้าแถวๆ ท่าเรือเดินเข้ามาถามว่าจะไปหาดไหนรึเปล่า พอเราบอกว่ายังไม่มีที่พัก ก็กวักมือเรียกเข้าไปดูรูปที่พักในหาดต่างๆ คุณป้าแกมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ตรงท่าเรือ มีมอเตอร์ไซค์ให้เช่าด้วย พอเราบอกว่าไปหาดที่ถูกที่สุด คุณป้าก็ชี้เปรี้ยงว่าต้องเป็น หาดนวล ยังพอจะมีที่พักเหลืออยู่

“ถูกนี่ถูกเท่าไรคะ มีต่ำกว่าคืนละ 500 รึเปล่า”
“โอย บนเกาะนี้ ถูกสุดก็ 600 จ้ะ ที่ที่ป้าว่านี่แหละ” ป้ายืนยัน “ถ้าหนูจะไปป้าก็จะพาไปส่ง ค่ามอเตอร์ไซค์คนละ 70 บาท”
“70 บาทเลยเหรอคะ เห็นตรงป้ายหน้าเกาะบอกว่าไปหาดนวล 50 บาทนี่นา”
“50 บาทตอนกลางวัน นี่ดึกแล้ว 70 บาทจ้า สองแถวที่เค้าวิ่งก็หมดแล้วด้วย แล้วที่หาดนวลน่ะมันเงียบ หนูควรจะเช่ามอเตอร์ไซค์ไว้เลย พรุ่งนี้จะได้ขับออกมาเที่ยวหาดอื่นๆ ด้วย”

ฟังคำคุณป้าแล้วเราก็ยังไม่ตกลงปลงใจในทีแรก ปรึกกันเองว่าถ้างั้นจะลองหาที่พักแถวๆ ท่าเรือนี่แหละ ก็ปรากฏว่าที่พักก็ไม่ได้ถูกกว่ากันเท่าไร เรทที่พักที่เกาะนี้เฉลี่ยอยู่จาก 600 – 2 พันกว่าบาทเลยทีเดียว นี่ละหนา ยิ่งใกล้กรุงเทพก็ยิ่งแพง

ผลัดวันประกันพรุ่ง

 

 เพราะพรุ่งนี้คือวันที่ยังมาไม่ถึง

 

อิดออด       อ้อยสร้อย

แช่มช้อย     เชือนแช

วารเปลี่ยน    เวียนแปร

ลับลา          ร้างเลือน

 

มุ่งมั่น          หมายมาด

ผันผ่าน       พ้นเดือน

กลายกลับ    กลบเกลื่อน

เศร้าสรวล    ซวนเซ

 

โอ้เอ๋ย         เวลา

นี่หนา         ตัวดี

มิพัก           รอรี

จู้จี้             เหลือใจ

 

เร็วรีบ          เร่งรัด

ยืนหยัด       ยิ่งใหญ่

กิจการ        งานใด

ทำถ้วน        ทั่วถี่

 

ที่เคย          ทิ้งขว้าง

เหินห่าง       หนีหนี้

จากนี้          ไม่มี

จดจำ          จารใจ

 

ขอเพียง      เคียงข้าง

ฝังฝาก        ฝิ่นให้

ได้ดั่ง          ฝันใฝ่

เที่ยวท่อง    ล่องปฐพี

 

กรานกราบ   การุณย์

เพื่อนพี่       มีคุณ

เกื้อกูล        หนุนเนื่อง

นั่งนึก          เสร็จสรรพ   

นานนับ        ครบเครื่อง

จำต้อง        จบเรื่อง

ไว้เท่า         นี้แล

 

———————————————–

 

แหะ แหะ ห่างหายวงการบล็อกไปซะนาน คิดถึงๆ แค่จะบอกว่างานยุ่งเจงๆ แต่ต่อไปนี้จะพยายามวนเวียนกลับมาแล้วล่ะ เมื่อวานงานยุ่งจัดเลยประชดด้วยการแต่งกลอนอ้อนวอนเจ้าหนี้ซะเลย อิอิ

The Blower´s Daughter

Damien Rice at Four Seasons – The Blower´s Daughter

It is said that he fell in love with his clarinet teacher´s daughter. But he got kicked out by his teacher. He met her outside and sung this song.

She said “Well, it’s very good song” and left.

If this is all true then he must be a genius singing in such spontaneous moment.

Anyway, no matter what the truth is, we just cant deny that this is one of the most beautiful written ever…

And if you just look at how expressive he is when he sings this…oh my!

So emotional…

His voice just makes me cry… and I couldnt stop watching this clip over and over..

Damien…would you marry me?

This is another live acoustic…this version without Lisa Hannigan