นมัสเตเนปาล ละลานตา..day 1 กรุงเทพ-กาฐมาณฑุ

ละลอยล่องท่องสุวรรณภูมิ

เนปาลแฮงค์


7 โมงเช้า ของ 23 ธ.ค. 50…นาฬิกาปลุกจากมือถือ 3 เครื่อง 3 ยี่ห้อ ส่งเสียงร้องระงม…


โมโตเราร้องหงิงๆ …

2 นาทีต่อมา โนเกียจูนขู่แง้วๆ …

30 วินาทีให้หลังไม่ขาดเกิน อีริคสันปูมลั่นเสียง ปี๊ดดดดดดดด


ผวาตื่น คลานไปปิดบรรดาโทรศัพท์ที่เพื่อนๆ หวังดีช่วยกันตั้งให้เพราะกลัวเราตกไฟลท์
ถอนหายใจ…เอ่ออออ ได้ข่าวว่าเพิ่งจะได้นอน –“-
เมื่อคืนนี้ กว่าจะลากสังขารจากปาร์ตี้ปีใหม่ที่ออฟฟิศ มาถึงปาร์ตี้เพื่อนๆ ที่คอนโดจี๊ปก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน เมาท์อะไรกันมั่งก็จำไม่ได้ เพราะเมาเหลือเกิน รู้แต่ว่าสุดท้ายปูที่หลับปัดที่นอนกันก็เกือบเช้า


ขมับซ้ายขวาเต้นตุบๆ คอแห้งผาก อาการเดินแล้วลอยๆ เหมือนเท้าไม่ติดพื้น พร้อมความรู้สึกคลื่นไส้ผะอืดผะอม ฟ้องว่าผลจากการดื่มไวน์นันสต็อปเมื่อคืนนี้ เริ่มเล่นงานเข้าให้แล้ว


อาบน้ำแต่งตัว ร่ำลาจูน (เพราะเป็นคนเดียวที่อุตส่าห์ตื่นมาดูใจ) แอบเห็นคนอื่นๆ ทยอยกันเผยอเปลือกตาบ๊ายๆ
อืม…ขอบใจเพื่อน ความพยายามได้คะแนนเต็ม 10


จากศุภาลัยปาร์คถึงสุวรรณภูมิ ในตอนเช้าวันเสาร์ ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง 8 โมงนิดๆ เราก็ลากเป้แดง ไปเช็คอินกับสายการบินรักคุณเท่าฟ้า อารมณ์มึนตอนนั้นก็ไม่เช็คหรอกว่าต้องไปเคานท์เตอร์ไหน

เมียงๆ มองๆ…


ญี่ปุ่น จีน ฝรั่ง และก็โอ้วว นั่นไง ครอบครัวหน้าตาขมคำ เอ๊ย คมขำ น่าจะเป็นคนเนปาลเสียแน่แท้ ยืนรอกันอยู่ในแถว ก็เลยกระโดดเข้าไปต่อซะงั้น เรียกว่าเดินทางแบบ งง งง กันตั้งแต่เริ่มต้น


เป้ใบเดียวของเรา หนักไม่ถึง 10 โล เช็คอินเรียบร้อยก็เริ่มเดินโต๋เต๋ จัดการเรื่องข้าวปลาอาหาร แหม..ตื่นเช้าๆ อย่างนี้นี่ท้าทายน้ำย่อยในกระเพาะน้อยเสียเมื่อไร จากนั้นก็แลกเงินดอลลาร์… เข้าห้องน้ำ …โทรหาที่บ้าน…ซื้อน้ำ…โทรหากวาง …ซื้อ airport tax… ทุกสิ่งอย่างที่ทำไปทั้งหมด ยังคงอยู่ภายใต้อาการลอยๆ เคลิ้มๆ จากฤทธิ์เมาค้าง


รู้ตัวอีกทีก็ได้เวลาเข้า gate แล้ว เราเดินลอยๆ ผ่านเข้าไปแผนกตรวจคนเข้า-ออกเมือง
แถวที่เข้าไปต่อค่อยๆ เคลื่อนด้วยสปีดที่…อืมม…ถ้าแข่งกับน้องเต่าแล้วอาจจะได้สถิติโลก
ยาว ยาวมาก…
ช้า ช้ามากกกก

โอย…ปวดหัวตุบๆ … ชะเง้อแง้มองคิวข้างหน้า … เออ ดี ยังไม่ขยับเลย

ควักยาแก้ปวดหัว แก้ไอ และลดน้ำมูกขึ้นมากิน…ชะแง้มองอีกที…อืมนิ่งดีจังเว้ย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เราเดินหลุดเคานท์เตอร์ ต.ม. ออกมาได้ … คุณพระคุณเจ้า อีก 10 นาที บอร์ดดิ้ง …

ให้ตายเถอะ 10 นาที… น้อยเกินไปสำหรับการเดินตามหาเกทในสุวรรณภูมิที่ดูจะยาววววว อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
โน่น…เกท D อยู่สุดท้ายของทางเดิน


เดินผ่านเกทเข้าไป… ไม่มีคนนั่งเหลืออยู่แล้ว…เคาทน์เตอร์ ว่างเปล่า
อ้อ โน่นไง…ยังเห็นท้ายแถว ลิบๆ ในงวงช้าง …เอาวะ ยังไงก็ยังไม่สาย…เดินตัวลอยๆ เข้าไป
เออ เวลาหัวหนักๆ งี้ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ panic ดี


แถวค่อยๆ คืบคลานช้าๆ แต่ต่อเนื่อง ไม่มีอะไรทำนอกจากมองโน่นนี่นั่นตามประสา สายตาค่อยเคลื่อนคล้อยมองกระดาษในมือตัวเอง เอ้า..ชิบหาย…ตูยังไม่ได้ให้ boarding pass กับพนักงานนี่หว่า …


จะให้ทำยังไงได้ นอกจากเดินตามแถวต้อยๆ มาถึงที่นั่ง จะออกไปก็ไม่ทัน…แล้วเค้าจะรู้มั้ยเนี่ยว่าชั้นออนบอร์ดแล้ว
ผู้โดยสารทยอยนั่งจนเต็มลำ ไม่มีวี่แววว่าเครื่องจะขึ้น เอิ่ม..อารมณ์นั้น ก็หลับละก้าาา


มารู้สึกตัวอีกที ก็อีตอนที่พี่สจ็วตมาปลุก
“ 35K รบกวนขอดูตั๋วด้วยครับ”


ยื่นให้แต่โดยดีตามประสาจำเลยที่รู้ตัวว่าทำผิด


“อ้าว..แล้วทำไมไม่ยื่นบอร์ดดิ้งพาสให้เจ้าหน้าที่ล่ะครับ ” พี่สจ็วตหน้าสวยบ่น พร้อมทำเสียงจิ๊จ๊ะ ในคอ

แหม พี่ขา ก็หนูเมา เจ้าหน้าที่ก็ไม่อยู่ หนูผิดไปแล้ว จับหนูไปขังคุกเลยค่าาาา -“-


เวรตู ลางดีซะตั้งกะยังไม่พ้นน่านฟ้าไทย ทริปนี้ตูจะรอดมั้ยเนี่ยยย
* – * -* – * – * -* – * – * -* – * – * -* – * – * -* – * – * -* – * – * -*

ป้ายกำกับ:

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: