หลีเป๊ะ…จะสวยไปไหน

lipe-encore-2

นะ..จั่วหัวกันราวกับว่า ไปมาบ่อยซะปีละห้ารอบ

ไปเที่ยวที่นี่ครั้งแรกเมื่อ 3 ปีที่แล้ว หลีเป๊ะในความทรงจำมันช่างสุดแสนประทับใจ…หนึ่ง อาทิตย์เต็มๆ กับหาดทรายขาว น้ำทะเลใส ปลาอร่อย หอย(ใต้น้ำ) ตัวใหญ่ 555… ตั้งแต่นั้นมา ก็นั่งฝันนอนฝันว่าถ้ามีเวลาหยุดยาวๆ ก็จะขอกลับไปอีกซักครั้ง แล้วจะอยู่มันให้คุ้ม…ค่าที่มันใช้เวลาเดินทางยาวนานซะเหลือเกิน

ให้บังเอิญสรงกรานต์ที่ผ่านมา สหายสนิทคิดการใหญ่ กะใช้เวลาหยุดยาวไปเที่ยวกับแฟน คนมีพันธะทางกาย หากไร้พันธะทางเศรษฐกิจอย่างเรา (พูดตรงๆ ก็คือคนไม่มีงานทำนั่นแหละ 555) พอเค้าเอ่ยปากชวน ก็เก็บข้าวเก็บของตามเค้าลงไป แบบไม่มีเกรงใจทรัพย์ในกระเป๋า (คือเงินไม่มีแต่อยากเที่ยว ว่างั้นเหอะ 😛 )

ทริปนี้หาควรใช่ทริปตกระกำลำบากไม่ ด้วยเพื่อนฝูงจัดการจองที่พัก ตลอดจนจัดโปรแกรมตลอดการเดินทางไว้แล้ว ที่เหลือก็แค่เราตามไปสมทบที่หาดใหญ่ ก่อนออกเดินทางไปท่าเรือที่สตูลพร้อมกันวันรุ่งขึ้น

สรงกรานต์ปีนี้ เริ่มหยุดกันตั้งกะวันที่ 10 คนส่วนใหญ่ทยอยออกต่างจังหวัดไปหมดแล้ว วันที่ 12 เราไปซื้อตั๋วรถไฟที่หัวลำโพงแบบชิล ชิล เอาตอนบ่ายสาม จริงๆ วันนั้นมีรถนอนรอบสามโมงครึ่งด้วย แต่ได้ข่าวว่าไปตัวเปล่า กระป๋งกระเป๋าก็ไม่ได้เอามา ก็เลยตกลงเอาตั๋วรถนั่งชั้น 2 เป็นตู้แอร์ รถด่วนขบวนพิเศษ ที่จะออกตอนสี่ทุ่มห้าสิบแทน สนนราคาค่าตั๋ว 655 บาท และจะถึงหาดใหญ่ตอนเที่ยง

กลับบ้านอาบน้ำอาบท่า หลั่นล้าอยู่พักใหญ่ รู้ตัวอีกทีก็เกือบสี่ทุ่มละ คราวนี้หละตาลีตาเหลือก ขึ้นแท็กซี่แล้วบอกพี่คนขับเหยียบตีนผี โชคดีวันนั้นถนนว่าง วิ่งสิบห้านาทีก็ถึงหัวลำโพง

อารามดีใจว่าไม่ตกรถไฟแล้วตู กะจะหยิบโทรศัพท์ไปเมาท์กับจูนซักหน่อย ก็พอดีเพิ่งสังเกตว่ามี missed call มารออยู่แล้ว ก็เลยต่อโทรศัพท์กลับไป

จูน: ชมภู่ แกอยู่ไหนแล้วววว

เรา: นี่ไง..เพิ่งมาถึงหัวลำโพงแก เกือบตกรถไฟแล้ว 555 (หัวเราะผ่านสายร่าเริงสุด

ฤทธิ์)

จูน: เฮ้ย…แล้วแกจะมายังไง เค้าปิดสถานีอยู่ตอนนี้ รู้มั้ยเนี่ย

เรา: ใครปิดอะไร ยังไง…ชั้นไม่ได้ดูข่าว ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแก

จูน: ก็พวกเสื้อแดงอ่ะ เนี่ยเอารถเมล์มาปิดตรงยมราช รถไฟออกไม่ได้ตั้งกะตอนสี่โมง

แล้ว !!!

อ้าววววววว ชิบ…..หายแล้วตรู มาปิดอะไรกันตอนนี้ค้าบบบบบบบบบบบ แล้วทำไงดีล่ะเนี่ย !!!

ถึงว่า…คนเต็มหัวลำโพงเลย ตอนมาซื้อตั๋วยังว่างกระจ๋องกระแจ๋ง

ไปถามพนักงานที่ตอนนี้ทำหน้าปวดกบาลเต็มทน

ตอนนี้ยังไม่ทราบสถานการณ์ค่ะ ขบวนเรายังไม่มีข้อมูลเลย เพราะรถตอนนี้เข้าที่หัวลำโพงไม่ได้ แต่ถ้าขบวนไปสุราษฎร์ยังไปขึ้นที่บางซื่อได้ค่ะ

แต่ช้าก่อน ขบวนไปสุราษฎ์เต็มค่ะ ถ้ายังไงคืนตั๋วซะวันนี้ จะได้เต็มราคานะคะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

เอาไงดีฟระ…คืนตั๋ววันนี้ แล้วรอวัดดวงพรุ่งนี้ หรือจะไปขึ้นรถทัวร์ดี แต่สถานการณ์ตอนนั้น ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เห็นว่าเจรจากันมาหลายชั่วโมงแล้ว เค้าจะปิดสถานีไปอีกนานมั้ย แล้วเกิดเค้าตามไปปิดถนนหรือรถทัวร์ด้วยล่ะ จะทำไง…รึจะบินไป..โหย…แพง….

นั่งก่อนๆ แบกเป้ใบเท่าควายมา จะให้กลับลำกันซะเฉยๆ ก็ดูจะง่ายไป เรามองไปรอบๆ ตอนนี้คนนั่งรอเต็มเลย คนแก่เอย ลูกเด็กเล็กแดงเอย ฝรั่งก็มี บางคนนั่งอดทนมาตั้งกะห้าโมง นี่จะเที่ยงคืนละ … อ่ะ วัดใจกันหน่อย

ผุดลุกผุดนั่งอยู่ได้ครึ่งชั่วโมง ง่วงก็ง่วง แถมยังมีเสียงประกาศผ่านลำโพงมาเป็นระยะๆ

เนื่องจากขณะนี้ มีกลุ่มบุคคล เข้าทำการปิดทางรถไฟบริเวณแยกด่วนยมราช ทำให้รถไฟไม่สามารถเคลื่อนเข้าออกสถานีหัวลำโพงได้ ทางการรถไฟอยู่ในขั้นตอนการเจรจาเพื่อขอเปิดทาง หากผู้โดยสารท่านใดไม่ต้องการเดินทางต่อ สามารถคืนตั๋วโดยสารได้เต็มราคาที่ช่องซื้อตั๋วทุกช่อง……

เฮ้อออ..ไม่รอแล้วโว้ย…กลับดีกว่า…นานๆ ได้ขึ้นรถไฟกับเค้าซักที มาปิดอะไรกันตอนนี้ ฟระ … ยืนเข้าคิว รอคืนตั๋วไปก็คุยกับจูนไปพลาง

….แกๆ พวกนักข่าวมากันแล้วว่ะ ชั้นไปโวยวายออกหน้ากล้องเลยดีมั้ย

….เออ แกเอาดิ ได้ออกทีวีถ่ายทอดสดทั่วประเทศแน่

ยังไม่ทันได้โวยวาย เหลือคิวสุดท้ายจะได้คืนตั๋วแล้ว ก็พอดีมีเสียงประกาศออกลำโพง บอกรายชื่อขบวนรถที่สามารถไปขึ้นได้ที่สถานีบางซื่อ…

ลิสท์ยาวเหยียดหลายขบวนมาก รถด่วนนครพิงค์ กรุงเทพเชียงใหม่ รถไปอุบล รถไปอุดร

ลุ้นค่ะลุ้น จะมีขบวนเรามั้ยนี่…

……ขบวนที่ 41 ปลายทางสุราษฎ์ และชุมทางหาดใหญ่ ….ขบวนที่ 52

กรี๊ดดดดดด…ไม่รอฟังจนจบแล้วค่ะ กระโดดผลุงออกไปนอกแถว วิ่งตื๋อไปถามเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ขบวน 41 แน่นะค้าา แล้วเค้าจะรอถึงกี่โมงคะ

ไปเลยครับ ไปตอนนี้เลย รถรออยู่ครับ ขึ้นใต้ดินไปเลยนะ

ไปค่ะไป มือนึงคว้าเป้ อีกมือต่อสายถึงจูน รายงานความคืบหน้า

ไม่ใช่แค่เราคนเดียว ผู้โดยสารคนอื่นๆ พอได้ยินเสียงประกาศก็วิ่งตามกันมาเป็นพรวน

ถึงทางเข้ารถใต้ดินตรงที่มีประตูเซ็นเซอร์ น้องยามหน้าซื่อถลาเข้ามา

ขอตรวจกระเป๋าด้วยครับ

โิอยยย…ไม่ทันแล้วค่ะ กำลังรีบ ไม่ตรวจได้มั้ย !!! เรากึ่งตะโกน กึ่งแยกเขี้ยวใส่น้องยาม ขายังใส่เกียร์ห้า ไม่หยุด ไม่เปิดอะไรทั้งนั้น ผู้โดยสารคนอื่นเห็นดังนั้นก็วิ่งตาม เลยไม่มีใครหยุดให้ตรวจเลยซักคน ขำก็ขำสงสารก็สงสาร แต่จะมาตรวจอะไรกันตอนนี้คะน้องขา จะตกรถอยู่แร้ววววววววว แถมกระเป๋าพี่มันมีสารพัดล็อค กว่าจะไขกุญแจมาให้น้องเอาไฟส่องๆ พองาม ก็พอดีไม่ทันรถใต้ดิน !!! –“-

————————————————————>

เดี๋ยวนะ เดี๋ยวมาต่อ

แปะไว้อีกแระ แหะ แหะ

Advertisements

7 ความเห็น to “หลีเป๊ะ…จะสวยไปไหน”

  1. อยากไปบ้างจัง สวยมากๆเลยเนอะ

  2. อ่านแล้วสนุกน่าติดตามดีค่ะ

  3. อ่านแระขำจัง
    ลุ้นด้วยย
    เปนเหมือนกาน ลีลาเรื่อยเปื่อยจนเกือบตกรถ เหอะๆ

  4. โห..ตื่นเต้นตื่นเต้น..วิ่งสู้ฟัดเลยนะเนี้ยะ
    สงสัยจะชอบแปะนะเห็นแปะบ่อยเชียว ^^

    • 555555 ช่ายยยค่ะ ตอนนี้กลายเป็นลูกอีช่างแปะไปแล้ว คือเอาเวลาไปเที่ยวซะเยอะ ตอนนี้เลยต้องปั่นงานน่ะค่ะ ม่ายงั้นเดี๋ยวตังค์หมดอดเที่ยวต่อ เหอ เหอ เหอ

      เสร็จเมื่อไรกลับมาต่อแน่นอน ^^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: