กาลครั้งหนึ่ง

29 มีนาคม 2009

ตอนนี้ตีสามค่ะ..ดิชั้นยังนั่ง เล่นเน็ทอย่างเมามันด้วยไวไฟฟรีแห่ง เกสเฮาส์ ณ เมืองเชียงใหม่…ชีวิตเป็นเช่นนี้มาได้หลายวันแล้ว ตื่นเช้ามา เข้าเน็ทเล่นทั้งวันจนแดดรอน ออกไปกินข้าวประทังท้อง วันไหนโชคดีก็ออกไปถ่ายรูปนิดหน่อย กินข้าวเย็นเสร็จ เดินย่อยรับลมอีกนิด กลับมาที่ห้องก็เล่นไม่ลืมหูลืมตา กว่าจะเข้านอนก็โน่นนน…พ่อไก่ขัน แม่ไก่ออกไข่เรียบร้อยแล้ว…

ปล่าวค่ะ…ที่พูดๆ มาเนี่ย..ไม่ได้จะมาประจานตัวเองว่าเป็นคนไม่มีงานทำ (ถึงมันจะเป็นความจริงก็เหอะ 555) แต่จะมาเมาท์ถึงเจ้าพวกบล็อกและเว็บไซท์ออนไลน์ประดามี ที่มีให้บริการกันฟรีๆ ในปัจจุบันนี้ .โดยเฉพาะเจ้าพวก social website นี่แหละตัวดี.. จะเป็น hi5 , facebook, multiply, tag, twitter, หรือ บล็อกออนไลน์ อย่าง wordpress, live space, exteen…and on and on and on…สารพัดเจ้าที่ทำให้เราเล่นจนติดกันงอมแงม

คือมีมากมายให้เลือกหลายอย่าง น่ะมันก็ดี…แต่อีปัญหามันดันอยู่ตรงที่ว่า..คนๆ นึง ดันมีซะหลายอย่าง…ไม่ต้องมองอื่นไกล..อิฮั้นนี่แหละฮ่ะ…มีหมดทุกอย่างที่ กล่าวถึงมาข้างต้น

คือเราก็มีเพื่อนหลายกลุ่มใช่ มั้ย..บางคนก็เล่น hi5 โดยเฉพาะถ้าเป็นเพื่อนคนไทย…แต่พอมาถึงเพื่อนต่างชาติ บรรดาฮีแอนด์ชี ก็ใช้ facebook วันดีคืนดีก็มีแมวมา alert ให้ตอบรับ Tagged…ส่วน livespace อันนี้มันก็มีมาแต่ดั้งเดิมเพราะใช้ hotmail …ทีนี้ พอจะเริ่มเขียนบล็อกก็พอดีพี่แมคมาแนะนำ wordpress … แถมในขณะเดียวกันก็เริ่มโพสรูปลง multiply อยู่เนืองๆ เพราะเนื่องที่โพสฟรีใน flickr เต็มแล้ว!!!

ยิ่งไปกว่านั้นค่ะ..หลังๆ มานี้ บริการฟรีเว็บไซท์กลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว เรียกว่าใครๆ ก็มีไซท์เป็นของตัวเองล่ะ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่

pix-digital-madness

สนุกล่ะเออ..คราวนี้ไม่แยกไทยแยกเทศแล้ว..

แถมเพื่อนคนเดียวกันดันมีหลายๆ ไซท์เหมือนกันอีก…..

ไงล่ะทีนี้.. จะอัพเดทข่าวสารกันทั้งที

ก็ต้องไล่อัพไล่ดูกันมันทุกไซท์..

ทำไมนะ รูปงานหมั้นสหายมัธยมใน hi5 แต่เพื่อนรักมหาลัยต้อง facebook ใช่มั้ย น้องคนนี้มี livespace พี่คนโน้นใช้มัลติพลาย ..แกๆ ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่มาอัพรูปขึ้นเลย… ก็ใน multiply ไงล่ะ..เฮ่ย..อันนั้นชั้นไม่ใช่สมาชิก เมนท์ไม่ได้!!!!

ความที่หายไปนาน จะ facebook, hi5, multiply, wordpressก็ร้างจนหมาหอน..
ทีนี้กลับมาเลยฟิตใหญ่..
ตอนแรกก็สนุกอยู่หรอก เขียนบล็อกในนี้ อัพรูปในโน้น..ไปๆ มาๆ เอ๊ะ..เออ..ที่นี่ก็มีบล็อกเนาะ..
เอามาเขียนไว้ที่นี่ด้วยดีกว่า..
เออ..ถ้าใส่รูปในนี้ เพื่อนคนโน้นก็ไม่เห็น…
ต้องไปแปะไว้โน่นด้วย…ตายละวา คราวนี้เลยมั่วไปกันใหญ่เลย…

ปวดหัวค่ะปวดหัว…คือที่นอนๆ ดึกอยู่ทุกวันนี้เนี่ย ก็เพราะต้องมานั่งอัพบล็อกพวกนี่ล่ะ…แล้วอัพแต่ละที เสียเวลาไม่ใช่น้อย วันไหนคึกๆ อยากเปลี่ยนหน้าตาไซท์ขึ้นมา ก็มานั่งเปลี่ยนสกิน เปลี่ยนสี … เลือกแล้วเปลี่ยน เปลี่ยนแล้วเลือก…นั่งกันได้เป็นวันๆ ค่ะ ขอบอก!!! บ่นมาทั้งหมด มิใช่จะโทษใคร…ก็รู้อยู่เต็มอกว่าหลงเองติดเองทั้งนั้น

ปีที่แล้วเอาโน้ตบุ๊คเครื่อง เก่าไปให้พ่อใช้ ดีใจที่เห็นพ่อเริ่มเล่นคอมพิวเตอร์ ใช้เมาส์คลิกโน่นคลิกนี่ เริ่มเรียนรู้เรื่องเปิดโปรแกรม ดูหนังฟังเพลงเอาเมื่อตอนอายุเลยห้าสิบ ในขณะที่เด็กสมัยนี้เปิดเครื่องเอง เล่นเกมออนไลน์เองได้ตั้งกะอายุห้าขวบ!!

หายไปตะลอนเที่ยวหลายเดือนอยู่ กลับมาบ้านอีกที คุณพ่อดิชั้นแอดวานซ์ถึงขั้นติดเน็ท เดี๋ยวนี้มีการขึ้นไปเล่นเน็ทในห้องลูกชาย (แบบว่า adsl มันเร็ว) โหลดเพลงมั่ง โหลดรูปมั่ง (น้องอิชั้นแอบเมาท์ว่า โหลดไวรัสติดมากระจาย ทำเอาเจ้าของเครื่องขวัญกระเจิง)

ฝ่ายคุณแม่ดิชั้นเก๋กว่าค่ะ จำได้ว่าครั้งโน้นนนที่ไปกินข้าวที่บ้าน แม่ยังไม่เคยแตะต้องคอมพิวเตอร์ กลับมาคราวนี้ พ่อเป็นฝ่ายเมาท์ว่า เดี๋ยวนี้แม่ต้องเล่นโซลิแตร์ให้ชนะก่อน ไม่งั้นนอนไม่ได้ บางทีก็ทำเอาแม่อยู่ยาวจนดึกดื่นตีหนึ่งตีสอง เพราะเล่นไงก็ไม่ชนะซักที!!!

นะ…ก็ติดกันทั่วถ้วนหน้า..มาก บ้างน้อยบ้าง..นี่กะว่าอีกหน่อยจะให้พ่อเล่นมัลติพลายละ จะได้มาเมนท์เราบ้าง…เอ รึจะเอา hi5 ดีล่ะ สาวๆ เยอะดี พ่อชอบ!!! ^^

ตีห้าแล้วว เหวอออ..ไปนอนละเด้ออออ!!!!

—————————————————————————->

31 สิงหาคม 2008

ดอยตุงมาเปิดลานขายของลดแลกแจกแถม เฉือน ตัด หั่น ลดราคากระหน่ำ อยู่ข้างล่างออฟฟิศ เบาะเอย หมอนเอย พรมเอย สารพัดผลงานสวยๆ งามๆ มาวางยั่วตายั่วใจกันเกือบอาทิตย์ ความที่ชอบดอยตุงเป็นทุนเดิม (ชอบเข้าไปดู แต่ไม่เคยจะมีตังค์ซื้อด้วยความที่มันแพงเกินงบที่มีในกระเป๋ามากๆๆๆๆ) คราวนี้พอเค้ามาลดราคาก็อดตื่นเต้ลไม่ได้

ไปเดินลูบๆ คลำๆ พรมทอมือแสนงามสีม่วงแดงอยู่หลายครา วันที่ 1 ..ตัดใจ วันที่ 2 เดินกลับไป..ไม่เอา วันที่ 3 ขออีกที..เอาดี ไม่เอาดี

ใจนึงก็บอกว่า นี่ลดราคามาเยอะแล้วนา

อีกใจก็แย้งเสียงสั่น แต่มันก็ยังเกือบตั้ง 3 พัน

ฝ่ายอยากได้ บอก ซื้อเก็บไว้ไม่เห็นเสียหลาย ถ้าคราวนี้ไม่เอา คราวหน้าไม่ได้ราคานี้แล้วนะ

อีกฝ่าย แย้งโดยหลักการ แต่เอาไปตอนนี้ ก็ใช่ว่าจะได้อยู่เชยชม จะไปเที่ยวตั้งหลายเดือน กลับมาจะมีห้องอยู่รึเปล่ายังไม่รู้เลย

การต่อสู้ทางจิตใจชิงไหวชิงพริบ กันสุดฤทธิ์ ใครเดินผ่านไปชั้น 1 เซ็นทรัลวันนั้น จะเห็นผู้หญิงหัวกระเซิงคนนึง ผุดลุกผุดนั่ง บ่นพึมพำไปมาอยู่คนเดียว …

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลังส่งสายตาอาวรณ์ไปยังพรมแสนสวยเป็นครั้งสุดท้าย เราก็เดินจากมา

ก้าวผ่านพ้นประตูห้าง… เท้าค่อยๆ ก้าวไป จุดหมายยังรถไฟฟ้าสยาม ในใจก็เฝ้าคำนวณ

คิดดูสิ..3,000 บาทนี่ อยู่อินเดียเพิ่มขึ้นได้เป็นเดือน แหม..คิดยังงี้แล้วรู้สึกเหมือนความเสียดายที่เคยเป็นพันธนาการในใจค่อยๆ หลุดหายไปทีละบ่วง

อารมณ์ดีใจที่หาเหตุผลมาทดแทนความ เสียดายที่ไม่ได้ซื้อของได้ยังไม่ทันจางไป เราเดินผ่านหน้าวัดปทุม ในเงารางๆ ของกำแพงวัดสีขาว ไฟจากถนน ส่องให้เราเห็นเด็กชายตัวเล็ก หน้าตามอมแมม ในมือถือขันพลาสติกใบน้อยนั่งอยู่ข้างกำแพง เท้าเปลือยเปล่าของหนูน้อยมอมแมม แววตาของหนูว่างเปล่า มองผ่านมาที่เราราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดแล้วในโลกนี้ ความละอายใจวูบขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เรานี่ก็ช่างกระไรเลย ดูสิ ในขณะที่เรากำลังคิดว่าจะใช้เงิน 3 พันที่ไม่ได้เสียไปกับค่าช็อปปิ้งยังไง น้องหนูคนนี้ยังไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน …นี่ถ้าเราเดินผ่านเค้าพร้อมหิ้วเอาพรมนั่นมาด้วย ความละอายใจคงจะเพิ่มมากขึ้นเป็นพันเท่า…

จะเป็นจิตใต้สำนึก หรืออะไรก็ไม่รู้ แต่เราสาวเท้าเดินเร็วขึ้น จิตใจปลงตกและรู้สึกเบาขึ้นอย่างประหลาด…คิดถึงหน้าน้อแล้วคงไม่เสียเงินไป กับการช็อปของที่ “ไม่จำเป็น” ไปอีกหลายเดือน

ส่วนใครที่กำลังสงสัยว่าสุดท้ายเราให้เงินน้องเค้าไปรึเปล่า เพราะไหนๆ ก็เกือบจะใช้เงินไปกับเรื่องไร้สาระก่อนหน้านั้นอยู่แล้วนี่..

..เปล่าค่ะ..ถึงจะสงสารมากแค่ไหน..แต่ก็เหมือนกับที่เราสงสารช้างที่ต้องมาเดินอยู่ตามท้องถนน…

ยิ่งให้เงินน้องเค้า..ก็จะทำให้มี เด็กที่ต้องมานั่งอยู่แบบนี้มากขึ้น…เราขอเก็บเงินส่วนนี้ ไปใช้ประโยชน์กับคนที่ต้องการมันมากกว่าจะดีรึเปล่า

…เขียนบล็อกไว้เตือนตัว เมื่อวานกลับไปหน้าวัดอีกที น้องเค้าไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว…หวังแต่ว่าความรู้สึกนี้จะไม่หายไปเร็ว เหมือนตอนขามา…

————————————————————————>>

25 กรกฎาคม 2008

วันนี้ลานกลางห้าง ข้างล่างออฟฟิศ มีโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังมาจัดงาน health fair มีตรวจสุขภาพฟรี มีบริษัทฟิตเนสรายนึงมาเปิดให้บริการตรวจระดับไขมัน ไอ้เราก็อุตส่าห์ทำใจดีสู้เสือไปตรวจ รู้อยู่แล้วว่าผลออกมาต้องอนาถเป็นแน่แท้ ก็รู้ๆ อยู่ว่าปีที่ผ่านมาน้ำหนักมันพุ่งพรวดเร็วซะกว่าค่าน้ำมันยังไม่เจียม บอกอายุ ส่วนสูงเสร็จก็ไปยืนเจี๋ยมเจี้ยมบนเครื่องชั่ง สักพักเครื่องปรินท์ผลออกมาปี๊บๆๆๆ พี่ที่เราเข้าใจว่าเป็นเทรนเนอร์ ก้มลงมองอึ้งไปอยู่นาน (คงกะลังคิดว่าจะพูดยังไงไม่ให้หักหาญน้ำใจลูกค้าดี) เราเลยพูดแซวออกไป “เป็นไงพี่ไขมันเกินกระจายเลยดิ” ไม่มีใครขาย ก็ขายตัวเองก่อนนี่แหละ พี่ผู้ชายเงยหน้าขึ้นสบตาทำหน้าปั้นยาก ก่อนตอบขรึมๆ

ไม่ครับ…ไม่ได้เกินธรรมดา..แต่เกินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

ปิ้ววววววววววววววววว…แอบหันไปดูข้างหลัง…มีคนรู้จักเดินอยู่แถวนั้นมั้ยนี่

โอยๆๆ ก็รู้ว้อยว่าตรูอ้วน แต่ฟังแล้วคันมืออยากเอากระเป๋าฟาดไปสองที 5555

นะ…ปลอบใจตัวเอง คิดซะว่าเป็นกลยุทธ์การตลาด ถ้าเราไม่รู้สึกแย่กับตัวเอง เค้าจะขายของได้เหรอ…

ว่าแล้วก็เดินขึ้นไปกินข้าวเหนียว หมูปิ้งที่ซื้อไว้ สบายใจ เหอ เหอ เหอ ..หลอกตัวเองไปวันๆ -_-

—————————————————–>

It was one fine day on my way down to Bhaktapur, Nepal 2007

Panoramic view on Nargakot…the real scene is 10 times more breath-taking ^^

Advertisements

6 ความเห็น to “กาลครั้งหนึ่ง”

  1. โชคดีจัง เจอคนชอบเขียนโปรแกรมเหมือนกัน ^_^ ว่างๆ ก็มาบล็อกผมได้นะ

  2. งานเขียนของคุณนี่ผมชื่นชอบจริงๆ

  3. โห คุณ charn … พูดจริงพูดเล่นคะเนี่ย เอาไปขยายติดผนังบ้านเลยเหรอ …!! 55 ถ้าพูดจริงทำจริงก็ยินดีค่ะ เดี๋ยวส่งเมลไปให้ เป็นภาพพาโนก็เอาไปต่อกันเองนะคะ ^^

  4. สวัสดีครับ ผมชอบรูป Sunrise at Nagakot ไม่ทราบว่าจะยินยอมให้ file รูปเพื่อไปอัดภาพขยายติดผนังที่บ้านได้หรือไม่

    ขอบพระคุณครับ

  5. ขอบคุณค่ะ…^^ ภาพถ่ายเองค่ะ…ใช้กล้องดิจิตอลกะป๊อกนี่ล่ะ..แต่ด้วยความที่สถานที่มันสวย ถ่ายยังไงมันก็ต้องออกมาสวย มิใช่ความดีของอิชั้นแต่อย่างใด 🙂

    ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะค้า

  6. ภาพสวยค่ะ ถ่ายเองหรอ.ค่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: